Blog

  /  Wielrennen   /  Ons avontuur op de LF7 Oeverlandroute

Ons avontuur op de LF7 Oeverlandroute

Eventjes naar Den Bosch en terug. Klinkt simpel toch?! Een bossche bol als pauzesnack, picknickje in het park en hop terug op de fiets. De werkelijkheid was ietsje anders. Drie provincies, twee bossche bollen, twee bossche kussen en heel veel water stops later ploften we neer op het balkon. Lees hier onze avonturen op de LF7 Oeverlandroute van Utrecht naar Den Bosch.

Na een onrustige nacht begon ons avontuur al vroeg in de morgen. Om zes uur precies. Vanwege de corona maatregelen voer de belangrijkste pont maar tot 9.30 en hij lag toch echt dikke 40 km verderop… Oftewel het werd een spannende race tegen de klok om op tijd aan de overkant te komen. Maar eerst begonnen we de dag met een flink ontbijt. Ik bakte pancakes voor ons, met jam voor mij en uiteraard Nutella voor Wouter. Oftewel de bodem was gelegd, de kettingen gesmeerd en klaar voor vertrek.

De eerste etappe

De LF7 Oeverlandroute loopt dwars door het centrum van Utrecht waardoor we al meteen op de route fietsten. Het avontuur was echt begonnen! Vol goede moed gingen we van start en lieten we het centrum van Utrecht achter ons. Langs het kanaal fietsten we richting Nieuwegein en Vianen. We fietsten meteen volop door het groen, waardoor de stemming positief was. Na een korte break om de vesten uit te doen en even de route te checken fietsten we vol goede moed verder. De eerste voetgangerspont bij Vianen sloegen we over en besloten om over de brug te gaan. We moesten en zouden op tijd bij de pont naar Brakel aankomen.

Door weilanden en langs rivieren liep deze mooie langeafstands fietsroute (weet je meteen waar de afkorting LF voor staat). Je fietst echt over smalle paden waar geen auto’s te bekennen zijn. Echt even een uniek stukje fietspad voor ons gevoel! Helaas sloeg het noodlot al snel toe en maakte Wouter een flinke smak op de grond doordat een wesp in zijn oor vloog. Geen goede combi met klikpedalen in een bocht… Gelukkig lag de ketting al snel op de fiets en was het niet extreem ernstig op een paar flinke schaafwonden na. Deze bikkel stapte weer op de fiets en we vervolgden onze tocht naar Den Bosch.

Voorlopig hoeven we geen dijk meer te zien. Erop fietsen met wind is een ding, maar er eentje oversteken met een flink schuine helling bedierf het plezier toch al snel haha. Gelukkig haalden we met een eindsprint net op tijd de pond naar Brakel waar we dan ook een flinke stop inlasten. Volgens de route zou het maar 38 km zijn, het bleken er 45. Toch wel cruciale kilometers op de vroege ochtend. Maar we voelden ons goed (kwam achteraf omdat we wind mee hadden) en na een appeltje en wat water waren we klaar om weer verder te fietsen.

Hier weken we iets van de route af, omdat de officiële route nog langs twee anderen pontjes liep die nu niet meer voeren vanwege de corona dienstregeling. Het ging redelijk soepel; wel was het even wennen met een rugzak op. Ik zou het niet aanraden om dit zomaar te doen met een lange tocht, het gaat toch meer pijn doen dan je zou denken. Gelukkig kwamen we nog optimistisch aan bij Jan de Groot waar we bossche bollen en bossche kussen insloegen. Ook maakten we een stop bij de Albert Heijn om lunch te kopen en ploften we uiteindelijk neer bij het Bastionder voor een lange welverdiende pauze. Naast ons werd nog even een videoclip opgenomen met complete crew en al. Hadden we ook nog wat te kijken, haha.

En dan de terugtocht…

Die was behoorlijk zwaarder dan gedacht. Opeens bleken we wind tegen te hebben wat met 70 km in de beentjes toch wel pittig blijkt te zijn. Na een nodige plasstop konden weer opgelucht verder fietsen. Ik had het behoorlijk zwaar met mijn rugzak en had even een kleine inzinking. Tja, ik ga het niet mooier maken dan het is. Het was ook gewoon even afzien.

We besloten wat meer te pauzeren en oh wat waren we opgelucht toen we weer op de pont terug zaten vanuit Brakel. Vanaf daar moesten we nog een flink stuk, maar waren we in ieder geval weer aan de juiste kant van de rivieren. We pauzeerden langs weilanden, in grasvelden en gewoon even naast de fiets. Alles om maar wat energie aan te vullen en de beentjes te laten rusten. Aquarius was nog nooit zo lekker en de Clifbar was weer groot favoriet. Een tussenstop voor een ijsje waar we spontaan op stuitten was meer dan welkom. Wat een raketje wel niet kan doen voor de gemoedstoestand!

We besloten om op de terugweg wel het voet- en fietsveer te pakken bij Vianen zodat we de LF7 Oeverlandroute konden blijven volgen en nog een extra pauze konden inlassen. Dit was zo’n schattige pont! We genoten daarna nog even van het uitzicht op een bankje en probeerden moed te verzamelen voor de laatste etappe. Pfoeh wat hadden we graag op dat bankje willen blijven zitten. Vianen was dan wel weer een beloning. Je fietst door het oude centrum en onder de stadspoort heen. Ik blijf dat een magisch moment vinden.

Het laatste stuk was zwaar, moeilijk en gewoon puur afzien. De knietjes waren kapot, de schouders waren kapot en eigenlijk is je hele lijf gewoon even kapot. We lasten toch nog maar een extra stop in langs het kanaal. Ik probeerde de stemming hoog te houden door flauwe woordgrapjes te maken. Na een dodelijke blik van Wouter en mijn vastberadenheid, ontdooide de stemming en fietsten we uiteindelijk redelijk opgetogen door het centrum van Utrecht weer naar huis. We maakten een laatste stop bij de slijter om de hoek voor wat biertjes.

We made it!! 146 kilometer!! Dit is echt een van die momenten waarop je boven jezelf uitstijgt. Man man man, wat een avontuur. Wat vind ik het tof dat we dit gedaan hebben na een spontaan idee van Wouter (ja Wouter, jij krijgt nu even de schuld van dit avontuur). Maar wat was het vet! Het was een prachtige route en ik zou de LF7 Oeverlandroute stiekem ooit wel helemaal willen fietsen, uiteraard met de nodige overnachtingen en een ander kilometeraantal per dag. Maar WAUW, trots als een pauw op ons. Weer een item van de bucketlist! Nu mogen we onszelf wel echte wielrenners noemen en een fietskoppel, haha. Op nog vele mooie avonturen te gaan!

Post a Comment